Iets anders dan in de Stentor: hoe wij besluiten nemen

Hoe een paarse muur tot stand komt bij Vivanto

De Stentor volgt onze locatiezoektocht al een poosje en deed verslag van de ontknoping op de valreep. Het verhaal over de zoektocht klopt, maar de tweede alinea over hoe wij besluiten nemen niet. Het lukte niet meer om dat tijdig voor de druk te rectificeren, dus daarom hier.

De Stentor schrijft:

"Leerlingen van zo'n [democratische] school bepalen veel zelf in hun onderwijstraject. Waar ze over willen leren bijvoorbeeld. Als een leerling of begeleider iets wil, dient diegene een motie in. Iedereen stemt over de motie. De meeste stemmen tellen."

Dit zou de indruk kunnen wekken dat je een motie moet indienen als je iets wilt leren, maar dat is natuurlijk niet zo. Moties gaan over schoolafspraken, uitgaven of wijzigingen/aanvullingen aan de school. Als je iets wilt waar niemand anders iets mee te maken heeft, kun je dat natuurlijk gewoon doen. Als je iets wilt leren kun je hulp vragen aan de vele begeleiders, in onze lesmaterialen of online antwoorden zoeken of iemand van buiten vragen. Maar als je bijvoorbeeld op een leerzame excursie wilt waarvoor betaald moet worden of een boek wilt aanschaffen van schoolgeld wat er nog niet is, moet je inderdaad een motie indienen.

Het besluitvormingsproces verloopt bij ons, en bij meerdere Nederlandse democratische scholen, niet op basis van meeste stemmen gelden maar op sociocratische wijze op basis van consent. De motie wordt in de schoolkring besproken. Iedereen die mee wil praten kan daarin zienswijzen inbrengen. We praten in rondes zodat iedereen aan de beurt komt en we goed naar elkaar luisteren. De indiener neemt de gegeven zienswijzen mee en benoemt een besluit. In een nieuwe ronde kan iedereen aangeven of die consent kan gaan met dat besluit. Zo niet, dan doe je een nieuw voorstel. Zo wordt de uiteindelijke uitkomst door iedereen gedragen. Soms gaat dit vlot en soms gaan er meerdere kringen overheen voordat we eruit zijn met elkaar. Het kan dus zijn dat de inbrenger van het idee van een paarse muur afstapt omdat die het bij ons vertrek weer wit moet verven, dat de kring met elkaar een bepaalde paarse kleur kiest, dat er gesproken wordt over waar de verf gekocht moet worden en wie het gaat doen of dat de uitkomst groen is.

Dit samen praten over ideeën en wensen brengt veel waardevols met zich mee: we luisteren naar elkaar, krijgen begrip voor elkaars standpunten, argumenteren, overwinnen, geven toe, onderhandelen en dragen mee.